''Νύχτα γεμάτη θάυματα, νύχτα σπαρμένη μάγια'' Μια μικρή πλειάδα από καλλίφωνους των χριστιανικών τότε ενώσεων αποφασίσαμε το 1953 να περιδιαβούμε τα στενοσόκακα τΑναπλιού ψάλωντας ''το άγια νύχτα'' και το 'Δοξα στ΄ονομά του'' του Σούμπερτ. Μαέστρος ο Γιάννης Ρούτουλας και μέλη ο Δαμιανός Τζαβάρας, ο Γεωργος Χώρας ο Ανδριανός Μαντζούνης, ο φίλος μου Ντίνος Τσίγκας οι αδελφοί Μανεσιώτη, μαζί μας ο Κώστας Παλαιολόγος και πολλοί άλοι καλίφωνες της πόλης μας. Η νύχτα ήταν μαγική και όλα τα παραθυρόφυλλα των σπιτιών και των ξενοδοχείων φωτίστηκαν στο άκουσμα της μικρής γλυκόλαλης χορωδίας μας με παραπολλά χειροκρατήματα.Στην μικρή πλατεία του αγ. Σπυρίδωνα μας περίμενε πάντοτε η κυρά Νιτσα με τους νοστιμότατους κουρμπιέδες και κονιακ 5 αστέρων. Δίπλα μας η προτομή του Αγ. Τερζάκη και ο γερο Κωστής μας δείχνει το άγαλμα. Τον ξέρετε αυτόν? Τον ξέρουμε του απαντούμε όλοιμε ενα στόμα. Αυτός ήταν φίλος μου και συμαθητής μου, μας εξομολογείτε. Την εύστοχή απάντηση την έδωσε ο Σωτήρης Νταντής λεγοντάς του.΄Μα όλοι οι συμμαθητές αγάλματα έχουν γίνει κυρ Κώστα??? Το γέλιο δεν είχε σταματεμό. Έκτοτε αυτή η πρώτη εξοδός μας καθιερώθηκε ως μόνιμο έθιμο τη πόλης μας μέχρι σήμερα. Αυτά για την τοπική ιστορία του εθίμου του 1953 από εμάς, τους τότε νεαρούς της εποχής εκείνης. Τα ορθογραφικά λάθη μου ασχολίαστα.
