Την Παρασκευή 23 Αυγούστου.
Το ωραίο με τα live στην επαρχία, αν μπορείς να αποκαλέσεις «επαρχία» το ωραίο κι αριστοκρατικό Ναύπλιο, είναι ότι έχουν εξασφαλισμένη την αίσθηση, και την απήχηση του «event», εξ αρχής, αφού λίγες είναι πια οι πολιτιστικές εκδηλώσεις επιπέδου κάθε βράδυ. Την περασμένη Παρασκευή (23 Αυγούστου) έπαιζαν ο Παύλος Παυλίδης και ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου, στην παραλία Καραθώνα, και ήταν δεδομένο ότι εκεί θα μαζευόταν ο καλός, ο μουσικόφιλος, κόσμος της πόλης, ακόμα κι αν πήρε το αυτί μου ότι αργά κάπου θα εμφανιζόταν και ο Tonis Sfinos, μάλλον για άλλο, πιο μεταμοντέρνο κοινό (γιατί να ξεχάσει την επαρχία αυτή η σύγχρονη ασθένεια;).
Πάντως από το πρωί, κι ενώ βρισκόμουν ακόμη στην Αθήνα (είχα ήδη προλάβει, φυσικά, να κοινοποιήσω στο Facebook την πρόθεσή μου να κατεβώ στο Ναύπλιο για τα δύο live), κατέφθαναν τα μηνύματα, και τα τηλέφωνα, από φίλους που σκόπευαν, ή τύχαινε, να βρίσκονται εκεί. Οδηγώντας σαν τρελός στην Εθνική, Αθήνα- Ναύπλιο σε μιάμιση ώρα, άκουσα τις «Ιστορίες που ίσως έχουν συμβεί», τον φετινό, υπέροχο δίσκο του Παυλίδη, και ήμουν όλο χαρά κι αισιοδοξία για το βράδυ που ερχόταν, τη μουσική που θα άκουγα και τους ανθρώπους που θα συναντούσα. Ήμουν εν ολίγοις εντός κλίματος, αφού αυτή είναι η διάθεση με την οποία προσέρχεται ο κόσμος στις συναυλίες εκτός Αθήνας, με μεγάλες προσδοκίες για την ατμόσφαιρα, τη συνάθροιση του κόσμου, τη «βραδιά», που -αν όλα πάνε καλά- «μπορεί και να σου μείνει αξέχαστη», σε αντίθεση με μας τους Αθηναίους που έχουμε μια στάση περισσότερο μπλαζέ. Αυτή η ανάγκη για επικοινωνία ουσίας και την αναβάθμιση της πολιτιστικής, μουσικής ζωής του Ναυπλίου είναι εξάλλου και ο λόγος που η ομάδα Circulo Cooperativa, οι ίδιοι που έχουν το ωραίο μπαρ Circulo στο Ναύπλιο, μπαίνουν στην περιπέτεια να διοργανώσουν ένα τέτοιο μεγάλο event με ελεύθερη είσοδο. Δεν περιμένουν φυσικά να γίνουν πλούσιοι.
Πώς ήταν, λοιπόν, οι συναυλίες; Δεν θα μπορούσαν φυσικά να είναι αδιάφορες όταν το σκηνικό είναι η θάλασσα, η θέα του Ναυπλίου απέναντι, το αυγουστιάτικο φεγγάρι, ακόμη εντυπωσιακό λίγες μέρες μετά την Πανσέληνο, που βγαίνει πίσω από τους λόφους. Κυρίως όμως ήταν ωραίες γιατί τόσο ο Παυλίδης, όσο και ο Παπακωνσταντίνου, είχαν τη συναίσθηση ότι ο συγκεντρωμένος κόσμος εκεί δεν έχει πολλές ευκαιρίες για διασκέδαση. Ίσως επειδή είχαν κι εκείνοι αναμνήσεις από περασμένες εμφανίσεις τους στην πόλη, μου φάνηκαν συγκινημένοι και γι’ αυτό συγκινητικοί. Ο Παυλίδης, πάντα μαζί με τους b-movies, αντιμετώπισε μερικά τεχνικά προβλήματα στην αρχή, ας όψεται η υγρασία της Καραθώνας που ξεκουρδίζει τις κιθάρες (!), αλλά από τον «Βροχοποιό», το τέταρτο, πέμπτο τραγούδι, και μετά βρήκε τον ήχο του και τον ρυθμό του. Τραγουδώντας το καινούριο «Θα ‘ρθει μια μέρα» άλλαξε τους στίχους ώστε να συμπεριλάβει μια αναφορά στα ορυχεία στις Σκουριές, προετοιμάζοντας έτσι το κοινό για τον Παπακωνσταντίνου που ακολούθησε. Η συναυλία εκείνου, πάντοτε μια συναρπαστική υπόθεση λόγω των εκπληκτικών μουσικών που τον συνοδεύουν (Σιώτας: Βιολί, βιόλα, πλήκτρα, τραγούδι, Μυστακίδης: Κιθάρα, λαούτο, Παντέλης: Ηλεκτρική κιθάρα, Ντούβας: Τύμπανα, Μπουκάλης: Μπάσο, Πολυζωγόπουλος: Τρομπέτα, φλικόρνο, Αντωνιάδης: Κλαρίνο, Ζουλιάτης: Πλήκτρα, Κτιστάκης και Ζαμάνη: Τραγούδι), είχε πολύ έντονο το πολιτικό περιεχόμενο. Σε τουλάχιστον δύο περιστάσεις ο τραγουδοποιός συνέστησε επαγρύπνηση για τη συνεχιζόμενη άνοδο της Χρυσής Αυγής στην Πελοπόννησο, στις οποίες συστάσεις ο κόσμος απάντησε με τα γνωστά συνθήματα... αλλά τα ξέρετε αυτά. Έχοντας βάλει αυτές τις γραμμές εξαρχής, και έχοντας διαπιστώσει ότι βρίσκεται μεταξύ φίλων, προχώρησε σε μια τρίωρη συναυλία event, από τις συνηθισμένες του, εκεί όπου το μικρόφωνο αλλάζει χέρια συνεχώς, και οι ιστορίες περί εραστών και ανυπότακτων, ληστών και ηρώων, διαδέχονται η μία την άλλη, δημιουργώντας, παραδόξως ίσως, κέφι στον συγκεντρωμένο νεαρόκοσμο να χορέψει και να φλερτάρει, ενίοτε και να κατακεραυνώσει τον φασισμό μεγαλοφώνως. Όταν είσαι εκτός κλίματος, ίσως και να σε ξαφνιάσει αυτός ο συνδυασμός γλεντιού και αγωνιστικότητας, αλλά αν βρεθείς εκτός κλίματος σε συναυλία του Θανάση Παπακωνσταντίνου, η ευθύνη βαρύνει πια κυρίως εσένα. Αυτή όμως είναι μια άλλη, μακροσκελής συζήτηση που δεν είναι ανάγκη να γίνει με φόντο ένα αυγουστιάτικο βράδυ στο Ναύπλιο.
Πάντως από το πρωί, κι ενώ βρισκόμουν ακόμη στην Αθήνα (είχα ήδη προλάβει, φυσικά, να κοινοποιήσω στο Facebook την πρόθεσή μου να κατεβώ στο Ναύπλιο για τα δύο live), κατέφθαναν τα μηνύματα, και τα τηλέφωνα, από φίλους που σκόπευαν, ή τύχαινε, να βρίσκονται εκεί. Οδηγώντας σαν τρελός στην Εθνική, Αθήνα- Ναύπλιο σε μιάμιση ώρα, άκουσα τις «Ιστορίες που ίσως έχουν συμβεί», τον φετινό, υπέροχο δίσκο του Παυλίδη, και ήμουν όλο χαρά κι αισιοδοξία για το βράδυ που ερχόταν, τη μουσική που θα άκουγα και τους ανθρώπους που θα συναντούσα. Ήμουν εν ολίγοις εντός κλίματος, αφού αυτή είναι η διάθεση με την οποία προσέρχεται ο κόσμος στις συναυλίες εκτός Αθήνας, με μεγάλες προσδοκίες για την ατμόσφαιρα, τη συνάθροιση του κόσμου, τη «βραδιά», που -αν όλα πάνε καλά- «μπορεί και να σου μείνει αξέχαστη», σε αντίθεση με μας τους Αθηναίους που έχουμε μια στάση περισσότερο μπλαζέ. Αυτή η ανάγκη για επικοινωνία ουσίας και την αναβάθμιση της πολιτιστικής, μουσικής ζωής του Ναυπλίου είναι εξάλλου και ο λόγος που η ομάδα Circulo Cooperativa, οι ίδιοι που έχουν το ωραίο μπαρ Circulo στο Ναύπλιο, μπαίνουν στην περιπέτεια να διοργανώσουν ένα τέτοιο μεγάλο event με ελεύθερη είσοδο. Δεν περιμένουν φυσικά να γίνουν πλούσιοι.
Πώς ήταν, λοιπόν, οι συναυλίες; Δεν θα μπορούσαν φυσικά να είναι αδιάφορες όταν το σκηνικό είναι η θάλασσα, η θέα του Ναυπλίου απέναντι, το αυγουστιάτικο φεγγάρι, ακόμη εντυπωσιακό λίγες μέρες μετά την Πανσέληνο, που βγαίνει πίσω από τους λόφους. Κυρίως όμως ήταν ωραίες γιατί τόσο ο Παυλίδης, όσο και ο Παπακωνσταντίνου, είχαν τη συναίσθηση ότι ο συγκεντρωμένος κόσμος εκεί δεν έχει πολλές ευκαιρίες για διασκέδαση. Ίσως επειδή είχαν κι εκείνοι αναμνήσεις από περασμένες εμφανίσεις τους στην πόλη, μου φάνηκαν συγκινημένοι και γι’ αυτό συγκινητικοί. Ο Παυλίδης, πάντα μαζί με τους b-movies, αντιμετώπισε μερικά τεχνικά προβλήματα στην αρχή, ας όψεται η υγρασία της Καραθώνας που ξεκουρδίζει τις κιθάρες (!), αλλά από τον «Βροχοποιό», το τέταρτο, πέμπτο τραγούδι, και μετά βρήκε τον ήχο του και τον ρυθμό του. Τραγουδώντας το καινούριο «Θα ‘ρθει μια μέρα» άλλαξε τους στίχους ώστε να συμπεριλάβει μια αναφορά στα ορυχεία στις Σκουριές, προετοιμάζοντας έτσι το κοινό για τον Παπακωνσταντίνου που ακολούθησε. Η συναυλία εκείνου, πάντοτε μια συναρπαστική υπόθεση λόγω των εκπληκτικών μουσικών που τον συνοδεύουν (Σιώτας: Βιολί, βιόλα, πλήκτρα, τραγούδι, Μυστακίδης: Κιθάρα, λαούτο, Παντέλης: Ηλεκτρική κιθάρα, Ντούβας: Τύμπανα, Μπουκάλης: Μπάσο, Πολυζωγόπουλος: Τρομπέτα, φλικόρνο, Αντωνιάδης: Κλαρίνο, Ζουλιάτης: Πλήκτρα, Κτιστάκης και Ζαμάνη: Τραγούδι), είχε πολύ έντονο το πολιτικό περιεχόμενο. Σε τουλάχιστον δύο περιστάσεις ο τραγουδοποιός συνέστησε επαγρύπνηση για τη συνεχιζόμενη άνοδο της Χρυσής Αυγής στην Πελοπόννησο, στις οποίες συστάσεις ο κόσμος απάντησε με τα γνωστά συνθήματα... αλλά τα ξέρετε αυτά. Έχοντας βάλει αυτές τις γραμμές εξαρχής, και έχοντας διαπιστώσει ότι βρίσκεται μεταξύ φίλων, προχώρησε σε μια τρίωρη συναυλία event, από τις συνηθισμένες του, εκεί όπου το μικρόφωνο αλλάζει χέρια συνεχώς, και οι ιστορίες περί εραστών και ανυπότακτων, ληστών και ηρώων, διαδέχονται η μία την άλλη, δημιουργώντας, παραδόξως ίσως, κέφι στον συγκεντρωμένο νεαρόκοσμο να χορέψει και να φλερτάρει, ενίοτε και να κατακεραυνώσει τον φασισμό μεγαλοφώνως. Όταν είσαι εκτός κλίματος, ίσως και να σε ξαφνιάσει αυτός ο συνδυασμός γλεντιού και αγωνιστικότητας, αλλά αν βρεθείς εκτός κλίματος σε συναυλία του Θανάση Παπακωνσταντίνου, η ευθύνη βαρύνει πια κυρίως εσένα. Αυτή όμως είναι μια άλλη, μακροσκελής συζήτηση που δεν είναι ανάγκη να γίνει με φόντο ένα αυγουστιάτικο βράδυ στο Ναύπλιο.
