Ας τελειώνουμε με τις παρελάσεις
Ιστορική αναδρομή
Η παράδοση των μαθητικών παρελάσεων είναι πολύ παλιά στη χώρα μας. Οι ρίζες της φθάνουν στον προηγούμενο αιώνα. Οι πρώτοι που παρέλαυναν ήταν οι φοιτητές σε στιγμές εθνικής κινητοποίησης. Τα σχολεία εμφανίζονται παραταγμένα στην εθνική εορτή της 25ης Μαρτίου 1924, ημέρα που συνέπιπτε με την ανακήρυξη της Δημοκρατίας. Τα επόμενα χρόνια αναφέρονται μόνο πρόσκοποι και μαθητές στρατιωτικών σχολών που πλαισιώνουν τη στρατιωτική παρέλαση. Το 1932 στην Αθήνα τα σχολεία συμμετέχουν μαζί με τους προσκόπους, τη "φρουρά της πόλης" και τις "εθνικιστικές οργανώσεις" σε παρέλαση ενώπιον επισήμων στον Άγνωστο Στρατιώτη.Το 1936 για πρώτη φορά η μαθητική παρέλαση παίρνει επίσημο χαρακτήρα, συμπληρωματικό ως προς τη στρατιωτική παρέλαση. Έτσι τον Μάρτιο της χρονιάς αυτής τα σχολεία επικεφαλής της πομπής, μπροστά στον Μεταξά και τον Βασιλιά.
Έτσι πλέον το καθεστώς της 4ης Αυγούστου θα ασχοληθεί για πρώτη φορά ιδιαίτερα με την ανάπτυξη της στρατιωτικής συνείδησης της νεολαίας, οπότε και θα χρησιμοποιήσει τις παρελάσεις και τις γυμναστικές επιδείξεις ως όργανα επίτευξης των σκοπών της.
Το κλίμα και ο σκοπός του καθεστώτος για στρατικοποίηση της νεολαίας φαίνεται ανάγλυφα όταν σε από τις δεκάδες παρελάσεις μαθητών – φαλαγγιτών που οργάνωσε η 4η Αυγούστου στο Παναθηναϊκό στάδιο ο Μεταξάς απευθυνόμενος προς τον Γεώργιο Γκλύξμπουργκ είπε: «Ιδού, Μεγαλειότατε, ο στρατός σας, εις τον οποίον και μόνον πρέπει να στηρίζεσθε.»
Προαιρετικά με το ζόρι
Η συμμετοχή τόσο των φαντάρων όσο και των μαθητών στις παρελάσεις δεν ήταν ποτέ εθελοντική. Η οποιαδήποτε άρνηση μαθητή επιφέρει σχολικές κυρώσεις, όπως η μείωση της διαγωγής (ειδικά παλαιότερα) ή πειθαρχικές ποινές (συνήθως αποβολή μιας ημέρας), με αποτέλεσμα τον στιγματισμό τους τόσο στο σχολικό όσο και στο ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον.
Για να τελειώνουμε με τον ανόητο εθνο-ηρωισμό και κάθε λογής νεκρά ιδεολογήματα
Το ότι θα πρέπει να τιμούμε την 28η Οκτωβρίου, μόνο και μόνο γιατί κάποιοι άνθρωποι θυσιάστηκαν για εμάς (;), είναι ένα τελείως κενό και ανορθολογικό επιχείρημα. Πρώτα απ’ όλα, σε ότι αφορά την περίπτωση της 28ης Οκτωβρίου, στον Ελληνο-Ιταλικό πόλεμο, έλαβαν μέρος δεκάδες χιλιάδες Έλληνες στρατιώτες. Όλοι κλήθηκαν υποχρεωτικά να πολεμήσουν. Κανένας δεν πήγε στο μέτωπο οικειοθελώς, αλλά με τις διαταγές του κράτους (γενική επιστράτευση) [κι εδώ βλέπουμε την χυδαιότητα ενός εθνικού πολέμου: κανείς δεν έχει ούτε καν τη δυνατότητα να διαλέξει στρατόπεδο, σε αντίθεση με περιπτώσεις όπως αυτή της Γαλλικής Επανάστασης ή του Ισπανικού Εμφυλίου (αυτό το θέμα, ωστόσο δεν μας αφορά αυτήν την στιγμή)]. Συνεπώς, είναι αδύνατο να ορίσουμε πόσοι από αυτούς πέθαναν γιατί είχαν πίστη στην «ελευθερία της πατρίδας», είτε γιατί, απλά, μην έχοντας άλλη επιλογή, στάλθηκαν σαν πρόβατα στη σφαγή. Αν αυτοί οι στρατιώτες είχαν τη δυνατότητα να επιλέξουν, θα πήγαιναν άραγε να σφαγιαστούν στα πεδία των μαχών;
Είναι καιρός, λοιπόν, να τελειώνουμε με τον ανόητο ηρωισμό. Το επιχείρημα αυτό, βέβαια, γεννά τα εξής ερωτήματα: θα έπρεπε ο Ελληνικός λαός να δεχτεί, έτσι απλά, την υποταγή στην φασιστική μπότα; Πού θα ήμαστε εμείς σήμερα αν δεν επαναστατούσαν οι υπόδουλοι το 1821; Φυσικά, κανείς δεν αμφισβητεί την αυτοθυσία αυτών των ανθρώπων, ιδιαίτερα σε ότι αφορά την περίπτωση της εξέγερσης ενάντια στην Οθωμανική κατοχή, όπου οι πολιτικές συνθήκες και οι πολιτικές ιδεολογίες δεν μας επιτρέπουν να εξετάσουμε το συγκεκριμένο ιστορικό γεγονός κάτω από διαφορετική σκοπιά. Ο θάνατος, όμως, χιλιάδων ανθρώπων στα πεδία των μαχών δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση, όση ανδρεία και τόλμη κι αν επέδειξαν οι σφαγιασθέντες, όσο και αν η σφαγή τους ήταν αναπόφευκτη, όσο και αν εξαιτίας αυτών σήμερα εμείς μπορούμε να ζούμε κάτω από ένα καθεστώς φιλελεύθερο και ανεκτικό σε ορισμένες ατομικές ή συλλογικές ελευθερίες (καθεστώς φιλελεύθερης ολιγαρχίας). Αποτελεί παράδειγμα προβληματισμού και αφορμή καταδίκης της φρίκης που προκαλεί ένας πόλεμος, κυρίως μεταξύ εθνών, όπου ο ήρωας της μιας πλευράς μετά από χρόνια θα αποτελεί τον δαίμονα της αντίπαλης, όπου αυτός που προσφέρει τη ζωή του με ζήλο για τα ψευδο-ιδανικά του έθνους το κάνει με την ίδια ευκολία που στο παρελθόν, κάποιος Χριστιανός ή Μουσουλμάνος θυσιαζόταν με την ελπίδα να κερδίσει μια «θέση στον παράδεισο». Πρόκειται λοιπόν για μια εμφανώς μεταφυσική λογική!
Κάθε μορφή εθνικής μιλιταριστικής σύγκρουσης ισοπεδώνει τη θεμελιώδη συνθήκη της εκάστοτε κοινωνικής συνοχής, τον λόγο, μέσω της υιοθέτησης της βίας ως μοναδική αρχή για την επίλυση των διαφωνιών. Αυτή η βία αντικαθιστά το διάλογο και κάθε είδους προσπάθεια εύρεσης συμβιβαστικής και λογικής λύσης μεταξύ δύο στρατοπέδων, όχι μόνο με την επιθυμία εξαφάνισης του αντιπάλου, αλλά και με την εξάλειψη κάθε προσπάθειας για συνύπαρξη: η επιθυμία της αναζήτησης ενός αποδιοπομπαίου τράγου δημιουργεί εθνικούς εχθρούς στη θέση των αδελφών λαών, καταστρέφοντας κάθε γέφυρα επικοινωνίας και αλληλοκατανόησης μέσω του φανατισμού, της (υπερ)εθνικιστικής υστερίας και ενός ισοπεδωτικού (π)ηθικισμού.
Εάν θέλουμε να λέμε ότι αγωνιζόμαστε για μια κοινωνία πραγματικά δημοκρατική, τότε θα πρέπει επιτέλους να πάψουμε να κλείνουμε τα μάτια μπροστά στην υποκρισία της οποιασδήποτε μιλιταριστικής/πατριωτικής λογικής και του φετιχισμού των εθνικών συμβόλων. Συμπερασματικά, οποιοσδήποτε εμφανίζεται ως φανατικός υποστηρικτής ενός εθνικού συμβόλου μέσα από το οποίο οραματίζεται «μεγάλες ιδέες», είτε αναζητά εχθρούς «προδότες», «ανθέλληνες», «μασόνους», «μετανάστες» είτε είναι υποστηρικτής ενός φασιστικού θεσμού όπως είναι αυτός των παρελάσεων και του φαντασιακού που τις διέπει: «έλληνας γεννιέσαι, δε γίνεσαι ποτέ, το αίμα σου θα χύσουμε γουρούνι Aλβανέ»(σύνθημα που ακούστηκε στην παρέλαση της 25ης Μαρτίου του 2010 στην Αθήνα από μέλη των ειδικών δυνάμεων, σύνθημα που στην πραγματικότητα αποτελεί συγκεκαλυμμένη επιθυμία), ανήκει στην κατηγορία των ανθρώπων που έχουν εγκαταλείψει τη λογική και, αντ’ αυτής, επιδίδονται σε μια μανία εξωφρενικού παραλογισμού, μετατόπισης ευθυνών και μετάθεσης του μίσους που οι ίδιοι νοιώθουν για τον εαυτό τους προς κάποιον εξωτερικό στόχο, είτε το παραδέχονται είτε όχι!
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Αντιεξουσιαστές-στριες Αργολίδας
